සෑම සෙනසුරාදාවකම එක කොටසක්

සෑම සෙනසුරාදාවකම එක කොටසක්

Monday, January 15, 2018

6 කොටස



"එයා කොහොමද උඹේ නම්බර් එක දන්නේ?" මට ඇත්තටම හිතාගන්න බෑ. අවුරුද්දක් තිස්සේ අපි ක්ලාස් යනවා කවමදාවත් මම දැකලා නෑ අජා ඒ කෙල්ල එක්ක කතා කරනවා. අනික එයා සර්ගේ දුව කියලා දැනගත්තෙත් අදමද කොහෙද?
"
ඇයි බං උඹට මතක නැද්ද අපි ක්ලාස් එකට රෙජිස්ටර් වෙද්දි අපේ ෆෝන් නම්බර් ලිව්වා... ඒකේ මම ලිව්වේ මගේ මොබයිල් නම්බර් එකනේ" ඇත්තම නේන්නම්... කෙල්ල හිතුව තරම් මෝඩත් නෑ.
"
මොකද්ද බං මේ දවස්වල අපිට ලබලා තියන ග්‍රහයා... ඉස්පිරිතාලවලින් තොර ලෝකයක් නෑනේ"
"
උඹ වාහනේ අරං වරෙන්කෝ.... "
"
හරි හරි...." මගේ හිත කියන්නෙම යන්න එපා කියලා
"
මොකද්ද සරා"
"
අපේ එකවුන්ට්ස් සර්ට හාර්ට් එටෑක් එකක්ලු.... පොඩ්ඩක් ගිහිං එන්න වෙයි... හෙට ඉස්කෝලේ අන්තිම වාරෙත් පටන් ගන්නවා.
"
මම තව වන් මන්ත් ඉන්නවානේ... ඔයා ගිහිං ඒ වැඩ කරගන්න.. සර් නම් යන්නම එපෑ... මටත් දැන් සෑහෙන්න නිදි මතයි"
"
ඔයා නිදාගන්න... අපි හෙට උදේ කතා කරමු" නිකිණි මාගේ බඳ වටේ අත යවලා මට තවත් තුරුල් උණා.
"
ඔයා මාත් එක්ක තරහත් ඇති නිකිණි"
"
නෑ ... මං ඇයි ඔයා එක්ක තරහ වෙන්නේ"
"
ඔයා ඇවිල්ලත් මට ඔයා එක්ක වැඩි වෙලාවක් ඉන්න බැරි වුණානේ..."
"
අයියෝ... එහෙම නෑ... අපි හෙට හම්බ වෙමු..." නිකිණ් මා එක්ක කවදාවත් තරහ නොවෙන බව මම දන්නවා.

මම ගෙදර ගිහින් අම්මාගේ කාර් එක ඉල්ලගෙන අජා එක්ක අජාට එන්න කිව්ව හොස්පිටල් එකට ගියා. යනකන්ම අජායි මමයි අතර වැඩි කතාබහක් තිබ්බෙ නෑ මට හිතුණෙම මේ මහ වැඩකට නැති ගමනක් කියලා. ඒත් යාළුවාගේ නම්බුවත් බේරන්න එපෑ.
අපි යනකොට දෙතුන් දෙනෙක් ඉස්පිරිතාලේ ICU එක ළඟ ඉඳගෙන ඉන්නවා මම දැක්කා. කවදාවත් දැකලත් නැති, අඳුනන්නෙත් නැති අයට මොන උදව්ද? මම දන්නෙ නෑ අජාටත් පිස්සුද කියලා.
අපිව දැක්ක ගමන් අර ගෑනු ළමයා අපි ළඟට දුවන් ආවා. අයියෝ ඉතින් බලන්නකෝ ඒ ළමයාගේ නමවත් අපි දන්නෙ නෑනේ.

"
අනේ තැන්ක් යූ සරිත් ආව එකට" එයා මට තෑන්ක් කරනවා... මට මොකටද තෑන්ක් කරන්නේ... මම හිතන්නේ මෙයාට වැරදිලා
"
මට නෙවෙයි තෑන්ක් කරන්න ඕනේ අංජනට"
"
තෑන්ක්ස් අංජන"
"
මොනවාද අපෙන් කෙරෙන්න ඕනේ... දැන් සර්ට කොහොමද?" ඔන්න ඒ ළමයා අඬන්න ගත්තා. මට බලන්න අමාරු දේ මෙයාලා අඬන එක... හැබැයි එයාලට ලේසිම වැඩෙත් ඒක.
"
පැය 48ක් යනකන් මොකුත් කියන්න බැරිලු... එයා ඔයාට බැන්න එක ගැන සෑහෙන්න දුක් වුණා" ආයේ මෙයා කතා කරන්නේ මටග දැන් මේ කියන්න හදන්නේ සර්ට හාට් අටෑක් හැදුණේ මට බැන්න එක වාවගන්න බැරිව කියන එකද දන්නේ නෑ.
"
සරිත් ඔයාට තරහ ගිහින්ද"
"
නෑ නෑ එහෙම දෙයක්නෑ" මෙන්න මගෙන් අහපු ප්‍රශ්නෙකට අජා උත්තර දෙනවා. මට පේන හැටියට මෙතන වෙන දෙයක් තියනවා.
"
මාමා....." අපි ළඟ හිටපු කෙල්ල අඬාගෙන ඉස්සරහට දිව්වා... අයියෝ මේක නම් අද උදේ කාපු කට්ටට හපන් එකක්
"
මොනාද බං මෙතන කරන්නේ... දැන් හරිනේ එයාව දැක්කනම් අපි යන්ද?" මම අජා පැත්තට හැරිලා කතා කරන ගමන් අර කෙල්ල දිහා බැලුවා. එතනට ආව දෙන්නෙක්ව වට කරගෙන අර ගෑනු ළමයයි, එයාගේ අම්මයිද කොහෙද ලොකු කතාවක්, හෝ ගාලා අඬනවත් එක්ක
"
කාට හරි කරදරයක් උණාම පොඩ්ඩක් ඉවසීමෙන් හිටපන්"
"
මෙච්චර කාලෙකට පස්සේ ආව නිකිණිවත් තනියම දාලා මම ආවේ.. පව් බං මාව හම්බවෙන්න ඇවිත් අද දවසම තනියම හිටියේ"
"
හරි හරි එහෙනම් දැන් ආවම කියලා යන්"
"
මොකද්ද එයාගේ නම?"
"
අනුත්තරා" මම ආයෙමත් එයාලා දිහා බැලුවා. ඒත් දැන් එතන ඉන්නේ අනුත්තරා විතරක් නෙවෙයි තව.... පොඩ්ඩක් ඉන්න ආයෙමත් මට පේන්නේ හීනයක්ද? එයා කොහෙද මෙහෙ.. වෙලාවකට බීච් එකේ වෙලාවකට  හොස්පිටල් එකේ.... දෙයියනේ මේ කවුද? මාව අතඅරින්නේ නැත්තේ... මම මාවම කොනිත්ත ගත්තේ එයා මේ පැත්තට එනවා දැකලා. හීනයක් නෙවෙයි මේ දකින්නේ ඇත්ත... එයා ඇත්තටම මං ඉන්න පැත්තට එනවා

"
සරා...... අපි යනවා නේද?" මට එයාගෙන් ඇස් දෙක ගලව ගන්න බෑ.... කොටින්ම කියනවා නම් මට දැන් නං යන්න බෑ.

Sunday, January 14, 2018

5 කොටස


මුදු ගැහුණු කොන්ඩෙ අස්සෙන් ඇස් දෙක දිලිසෙනවා. අනේ ඒත් පොඩ්ඩක් තරහ ගිහින්. චූටි නංගියා මට තවත් තුරුල් උනා. එයාත් බය වෙලා මම වගේම.

"
කීපාරක් කියලා තියනවාද දන්නේ නැති අයත් එක්ක කතා කරන්න එපා කියලා. ඉන්න මම තාත්තාට කියන්න"


එයා චූටි නංගිවත් ඇදගෙන පෙනෙන තෙක් මානෙන් ඈතට යනකන් මම බලාගෙන හිටියා.
"සරා...... සරා....." ඔන්න ඊට පස්සෙයි මට ඇහුණේ නිකිණි මට කතා කරනවා......
"ඇයි නිකිණි?"
"හම්මෝ ඔයාට කතා කරලා මගේ කටහඬත් නැති වෙනවා....." මම ආයෙත් එයා ගිය පැත්ත බැලුවා. එයා පේන්න නෑ..... මම දන්නේ නෑ එක පාරට මට මොනා උණාද කියලා.
"ඔයා ඒ චූටි නංගිව දන්නේ කොහොමද?"
"මම එයාව දන්නේ නෑ...."
" එහෙනම් මොනාටද ඒ ගැන හිතන්නේ..... කෝ හොටේල් කැලෆෝනියා...."
" මගේ ඔලුව පොඩ්ඩක් රිදෙනවා නිකිණි...." මට නිකිණිට බොරු කියන්න උවමනාවක් තිබ්බේ නෑ.... ඒත්   ඉබේම කියවුණා..... නිකිණිගේ මූණ බලාගෙන ඉන්නද්දි මැල උණා
" එහෙනම් අපි ගෙදර යන්"
" ඔය තරහ ගිහින්ද?" මම නිකිණිගේ පුංචි වෙනසක් උණත් හොඳට අඳුනනවා
 "
එහෙම දෙයක් නෑ... අපි යන්... පස්සෙ වෙලාවක ඒ සිංදුව අහමු"
"
නෑ මම ප්ලේ කරන්නම්"
  
නිකිණි හිනාවෙලා එතනින් නැගිට්ටා
"
මූණ කැත කරන් ඕක ගහන්න ඕනේ නෑ... අපි යන්.. මූද නැති වෙන්නෙත් නෑ බීච් එක නැති වෙන්නෙත් නෑනේ ඒ නිසා වෙන දවසක එමු... මම ඉන්නවානේ"
නිකිණි තරම් මාව කවුරුත් තේරුම් අරන් නෑ. මම ගිටාර් එකත් අරන් නැගිටින ගමන් නිකිණිගේ කර වටේ අත දාගෙන එයාව මගෙ ළඟට ගත්තා.
"
ඔයා එන්න එන්නම සෙන්සිටිව් වෙනවා සරා" 
"
මම?"
"
ඔව්... ඒ චූටි නංගිව ඔයා ළඟින් අරන් ගිය එකට ඔයාට දුක හිතුණා නේද?" 
"
ටිකක්"
"
ඕක අමතක කරලා දාන්න... අපි ඔයාට ක්ලාස් නිවාඩු දුන්නාම ටික දවසක් එස්ටේට් ගිහින් ඉඳලා එමුද?" 
"
යමු"
 "
ඔයාට මතකද ගිය පාර ගිහින් අපි ගෙම්බො රේස් එකක් දැම්මා"  මට ඉබේටම හිනා ගියා. මේ පාර යනවානම් අපේ සෙට් එකම එක්කන් යන්න ඕනේ. මම දන්නවා නිකිණිට ලංකාවේ යාළුවෙක්ට කියලා ඉන්නේ මම විතරයි. ඒ නිසා එයත් කැමති වෙයි. 
"
මොනවද ඒ පාර" 
"
මොකුත් නෑ" මගේ මොබයිල් එක රින්ග් වෙන්න ගත්තේ ඒ වෙලාවෙ මයි
"
හලෝ"
"
උඔ කොහෙද ඉන්නේ" අජාගෙ කටහඬේ තිබ්බේ ලොකු හදිස්සියක්
"
මොකද්ද අවුල?" 
"
කාර් එක ගෙදර තියනවාද?"
 "
කියපන්කෝ මොනාද වෙලා තියෙන්නේ?"
"
සර්ගේ දුව මට කතා කළා" 
"
ඒ මොකටද?"
"
මිනිහට හාර්ට් අටැක් එකක්ලූ" 
"
ඉතින්"
"
කෙල්ල අඬනවා" 
"
ඉතින්"
"
ඉතින් ඉතින් ගාන්නේ අපි යන්න ඕනේ නැද්ද?" 
"
මම හිතන්නේ ඕනේ නෑ"
"
උඹ ඇයි එහෙම කියන්නේ?" 
"
අනිත් ළමයි යනවාද නෑනේ?"
"
එයාගේ දුව අනිත් ළමයින්ට කතා කළේ නෑනේ" 
"
අපි එතන ගිහින් මොකද කරන්නේ?"
"
දන්නේ නෑ මුලින් ගිහින් බලමුකෝ... එයා කාර් එකේ එන්න කිව්වේ හදිස්සියක් උණොත් කියලා" 
"
එයා උඹට කාර් එකක් නෑ කියලා දන්නේ නැද්ද?"
"
එයා උඹට කියන්න කිව්වේ" 
"
මොකා?"




Thursday, January 11, 2018

4 කොටස


"මොකද කියල අහුවෙ නැද්ද උඹ.....?" මම තුංමුල්ලෙන් ගාලු පාරට බයික් එක දාන ගමන් අජාගෙන් ඇහුවා....
" පොඩ්ඩක් කලබලෙන් කතා කලෙ... මම කොහොමද විස්තර අහන්නේ.... දැන් අපි ගෙදර යන්කෝ..... ගිහින්ම බලමු" අපේ අම්මා සාමන්‍යයෙන් මම ඉන්නෙ කොහෙද කන්නෙ බොන්නේ මොනාද හොයලා බලන කෙනෙක් නෙවෙයි... ඇත්තම හදිස්සියක් නැත්නම් කෝල් එකක් දෙන්නෙත් නෑ අනේ මන්දා.... අමු චාටර් දවසක් අද .... කමක් නෑ මම ගෙදර බයික් එක දාන්කොටම සිකිරුටි අංකල් ඉස්සරහාට ආවා.....
"පුංචි මහත්තයා ගෙදරට යන්න මම මේක ඇතුලෙන් දාන්නම්" ඔක්කොමලා ඉන්නේ අමුතුම කික් එකකින්......අජාත් මාත් එක්කම ගොඩා උණා...
" අම්මා........................... අම්මා..........................." මම ගෙට ගොඩ උණ ගමන්ම අම්මට කතා කලා
"බුක්හ්........ "දොර පිටිපස්සෙ ඉදලා එක පාරටම කවුදෝ මගේ ඇඟට පැන්නා... මට වඩා ගැස්සුනේ අජා.....
"නිකිණි..........." මගේ හිතේ දඩබඩ ගාලා වැදුන පිටිමෝල නැවතුනේ දැන් තමයි.
" හපෝ හපෝ.... දැන් ඔයා මාර ගනන් නේ..........මම ඔයාට කෝල් කලා උදේ කොහෙද ෆෝන් ඕෆ්.... පස්සෙ ගෙදරම ආවා...... යාලුව ඉන්ට්‍රඩියුස් කරන්නේ නැද්ද?"
"ආ...... ඔව් මයි..... මේ අංජන... මගේ හොඳම ෆිට් එකක්.... එතකොට මේ නිකිණි......." මම කතා කරන්න කලින් අජා පැන්නා
"සරාගේ පොඩිකාලේ ඉදන් ඉන්න හොඳම යාළුවා.... හරිනේ..."
"හරියටම හරි...... යන් යන්.... ඔයාට මම බඩුවක් ගෙනවා..." නිකිණි හැමදාම වගේ මගේ වැලමිට ළඟින් අත පටලවා ගත්තා"
"කවදද ආවේ....."
"ඊයේ රෑ සරා.... නිදිමතයි තමයි...... ඒත් අද රෑටම නිදා ගන්නවා......" අජා... එතන පොඩ්ඩක් නැවතුණා.....
"මොකෝ බන්..."
"යාළුවොන්ට කතා කරගන්න දෙවල් ඇතිනේ අපි කැපෙන්නම්... උඹ හවසට එනවානේ සරා....?"
"අනිවා... උඹ මට කිරියාගේ තත්ත්වෙ කියලා කෝල් එකක් දෙන්නකො මම තාත්තාගෙන් වාහනයක් ඉල්ලන් හොස්පිටල් එන්නම්...."
"ඇයි පුතා හොස්පිටල්...." අම්මත් කොහෙ හරි ඉදන් අහන් ඉන්නවා
" කිරියා ඇක්සිඩන්ට් වෙලා අම්මේ.... එච්චර අමාරුවක් නෑ..... අද ගෙදර යන්න පුලුවන් ලු" අම්ම වෙනදා වගේම මම නිකිණි කතා කරන දෙවල් අහගෙන ඉන්න ආවේ නෑ....
"ඔයා මොනාද මට ගෙනාවා කිව්වේ...?" මම නිකිණිව එක අතකින් ළං කරගන්න ගමන් ඇහුවා....
"බලන්නකෝ ඔයාගේ කාමරේ ගිහින්....." නිකිණි මාව තල්ලු කළා.... අනේ පව් පොඩි කාලේ ඉදලාම සහෝදරියක් නැති මට සහෝදරියක් වෙච්ච, හිත ළඟ පාලුවට යාලුවෙක් වෙච්ච පුන්චි කෙල්ල. කවදාවත් මාව බලන්න එද්දි මෙච්චර කාලෙකට හිස් අතින් ඇවිත් නෑ.... ඒත් මම කවම දාවත් එයාට මොකුත්ම දීලා නෑ......
මම මගේ කාමරේට එබිකම් කළා....... හත්දෙයියනේ ඒකොස්ටික් ගිටාර් එකක්.... මේ කෙල්ල මගේ හිත කියවන්න දන්නවද කොහෙද?
"නිකිණි... මේක බර ගානක්නෙ...." නිකිණි හිනා උණා....
"මං විභාගෙ පාස් වුණාම මොනාද ඔනෙ කියලා තාත්තා ඇහුවා, මම ගිටාර් ඒකක් ඔ්නෙ කිව්වා තාත්තා අරන් දුන්නා.... ඉතින් විස්තර කියන්නකො ඔයාගෙ......?"
"අලුත් විස්තරයක් නෑ...... ගිය සතියේ ඔයාට මේල් කරපු ඒවාම තමයි..."
"මට නම් විස්තරයක් තියනවා....."
"මොකද්ද?"
"අයියාගේ එම් ඒ එක ඉවර උණාම අපි ආයේ ලංකාවේ පදිංචියට එනවා....."
" සුපර්බ්...... කවදද?"
" තව සික්ස් මන්ත්ස් වලින් වගේ....."
"නියමයි...... මම ඒ ලෙවල්ස් කරලා ඉවර වෙලා එහෙ එන්න හිටියේ...."
"දැන් ඕනේ නෑනෙ...... සරා..... මම....." ඒත් එක්කම අම්මා අපි ළඟට ආව නිසා නිකිණි කියන්න ගිය දේ කිව්වේ නෑ.....
"දුව අද මෙහෙ ඉන්නවා නේද?"
"ඔව් ඇන්ටි... අම්මිලා එස්ටේට් එකට ගියා..... ගෙදර ගියත් මම තනියමනේ... මම කිව්ව අද මෙහෙ ඉන්නම් කියලා.. හෙට තාත්ති මාව පික් කරයි....." අම්මා ආයෙත් අපිව තනිකරලා ගියා....
" මොනාද කියන්න හැදුවේ......?"
"මොකුත් නෑ.... දැන් හරි මහන්සි... හවසට මාව බීච් අරන් යනවාද? "
"වයි නොට්....... යමු..."
"තෑන්ක්ස් නිකිණි..."
"අයියෝ... ඕවා මොනාද?" නිකිණි එතනින් නැගිට්ටා.....
"ඔයා පොඩ්ඩක් මහත් වෙලා....." නිකිණි මගේ දිහා බලල හිනා උණා...
" මහත අයට ඊරිසියා කරන්න එපා...... ට්‍රයි කලොත් ඔයාටත් පුලුවන්..." එයායි මමයි දෙන්නම හිනා උණා..... මට තෙරෙන්නෙ නෑ නිකිණි ආවම මගේ හිතට හරිම සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා. එයා කතා කරන්නේ ලස්සන කතාවක් කියනවා වගේ.....හිනා වෙන්නේ හිතේම සතුට උතුරලා අරිනවා වගේ. එයා නිසා වෙන්න ඇති මට කෙල්ලෙක් එක්ක යාලු වෙන්න උවමනාවක් තිබ්බෙ නැත්තේ...? ඒත් මම දන්නවා එයා මට හොදම හොද යාලුවෙක් විතරයි.....

හවස කිරියාවත් උගේ ගෙදර බස්සලා , අජා අතේ කිරියාගේ බයික් එක ගරාජ් එකට යවලා එහෙම එනකොට රෑ 7ත් පහු වෙලා.... මම ඇවිල්ලා නිකිණිව හෙව්වත් එයා හිටියේ නෑ....
" කෝ අම්මේ නිකිණි......"
" බීච් එකට ගියා...."
" මම නැතුව...?" මම ගිටාර් එකත් අරන් බීච් එක පැත්තට දිව්වා... මේ කලුවරේ කොහෙ හොයන්නද මන්ද? මම ෆෝන් එක අරන් කෝල් එකක් ගන්නකොටම අර චූටි නංගියා.....
" අයියේ ඔයාත් එනවාද සෙල්ලම් කරන්න......." මට හිනා ගියා.....
" සෙල්ලම්..?"
" මගේ පැත්තට කවුරුත් නෑ...ප්ලීස්......"
" මම යාළුවෙක් එනකන් ඉන්නේ... ඔයා සෙල්ලම් කරන මම බලන් ඉන්නම්"
" අයියාගේ නම මොකද්ද?"
" මම සරිත්....."
"මගේ නම කේෂා...."
" ඔයා වගේම ඔයාගේ නමත් ලස්සනයි ....... කේෂා කාත් එක්කද ආවේ...?"
" අක්කාලා එක්ක....."
" කේෂාට අක්කලා ගොඩාක් ඉන්නවාද?"
" තුන්දෙනෙක්.....:
"චූටි.................." කියාගෙන ආව කෙනෙක් මාව දැකලා නැවතුණා
" අනේ සොරී ඔයාට කරදර කලාද?" තවත් අවුරුදු 12ක විතර ඒ වගේම ලස්සන නංගියෙක්...... මෙයාලාගේ අනිත් අක්කලාත් බලන්න ඇත්නම්.....
" කමක් නෑ....."
"මද්දූ....... මේ චූටි එන්නේ නෑ... මේ අයියා කෙනෙක්ට වද දෙනවා..."
"මට වදයක් නෑ.... ඔයාලා සෙල්ලම් කරන්න මම ඕනෙ නම් නංගිව බලා ගන්නම්......"
මම අර චුටි නංගියාගේ අතින් අල්ල ගත්තා.....
" අපි දෙන්න එකතු වෙලා හැංගිලා ඉන්න අක්කා කෙනෙක්ව හොයමුද?"අර අනිත් නංගි ආයෙත් මූද පැත්තට ගියා... මම ආයෙත් ෆෝන් එක අරන් නිකිණිට කෝල් කළා
"කොහෙද ඔයා...."
"ඔයාට පේන තෙක් මානේ...... ඔහොමම දකුණට හැරෙන්න..." මම ඒ පැත්ත බැලුවා..... ඊට පස්සේ අර නංගිවත් එක්කගෙන නිකිණි ළඟට ගියා....
"ඔයාට මේ ලස්සන ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් කෙනෙක් ඉන්නේ...?" මම නිකිණි ළඟින් වාඩි වෙනකොට චූටි නංගියත් මාත් එක්කම වාඩි උණා....
" ඒකනේ... අපිටත් කෙල්ලො ඉන්නවා..." නිකිණිත් මම වගේ නංගියාට ආදරෙයි වගේ...
" සරා.... හොටෙල් කැලෆෝනියා ගහන්නකෝ..." නිකිණි ඒ සින්දුවට ආස කලේ පොඩි කාලේ ඉදලා....
" චුටි නංගිත් සිංදුව අහන්න එහෙනම්....." එයා ඔලුව වැනුවා..... මම ගිටාර් එක උකුලට අරන් ඇඟිලි තුඩු වලින් තත් එහාට මෙහාට කලා විතරයි....
" චූටි....... කියලා තියනවා නේද....? මීට පස්සේ බීච් ගේන්නේ නෑ....." මම නිකිණියි දෙන්නම ඒ පැත්තට හැරුණා.... මට හිතා ගන්න බෑ..... අත් දෙක ගල් උණා..... ආයෙමත් මම දකින්නේ හීනයක්වත්ද? නෑ මේ හීනයක් වෙන්න බෑ...... එයා දැන් නම් ඇත්තටම මගෙ ඉස්සරහා